Je weet niet wat je mist als….

Je weet niet wat je mist als…. Ik ben als fanatiek dressuuramazone ongeveer vast geroest aan mijn dressuurzadel. Al zo’n 15 jaar ben ik niets anders gewend dan een heerlijk Euroriding Diamant zadel.. Nu heb ik daar altijd prima mee kunnen trainen, dressuur, een bosritje, en ook een springlesje op de vereniging.

Waar anderen wel eens opkeken dat ik dat allemaal met mijn dressuur zadel deed, wist ik niet beter. En zeg nu zelf.. voor die anderhalve keer in de maand dat je gaat springen… Ga ik niet zomaar een ander zadel aanschaffen.

Maar ik zou deze blog niet schrijven als er aan deze situatie niet iets veranderd was… Dus, een paar woensdagen geleden heb ik een “echte springles” afgesproken. Niet één op de club, maar op een springstal. Ik had namelijk een te gek idee, dat nu mijn paard ontzettend braaf is, en ik steeds meer durf, we ons ook maar eens moesten bij scholen in het springen. Leuk voor de afwisseling en goed om je als ruiter wat meer door te ontwikkelen!

Dus toch maar op zoek naar… 

Vanaf dat moment dus toch stilletjes aan op zoek naar een springzadel, ja ja. Ik heb er nu één gevonden. Een oud ding, opnieuw opgevuld, het ligt prima op mijn paard.. maar ik moest wel even wennen. Help! Waar is de steun in zo’n zadel??
De gedachte dat ik dus helemaal niet stevig in zo’n zadel zat, werd meteen bevestigd.
Echter na een aantal rondjes ontdekte ik nog wat anders, een positieve ervaring.
Ik schrok er zo waar van.

 

Ik voelde mijn onderrug en bekken ineens veel vrijer bewegen, veel meer ontspannen.
Betekende dit dat ik er veel beter mee kon zitten, veel meer dan in mijn dressuurzadel? Met andere woorden, was mijn dressuur zadel zo dwingend??

Shit, dat was een tegenvaller, ik prijs namelijk mijn dressuurzadel altijd de hemel in, maar hij heeft dus echt wel een wat dwingende zit.
Daar ga ik dan als houding en zit expert… ( was het nu zo’n gewoonte geworden, dat ik het gewoon niet in de gaten had?)

Erg grappig dus, de 1e reactie was help, ik heb totaal geen steun in dit zadel,
de 2e was, hè ik kan nog beter mee gaan in de beweging,
nr. 3 kwam tijdens het draven, help! mijn balans!! ( Dat was meteen een goede training 🙂
En nr. 4 kwam bij het eerste sprongetje, nu wist ik wat ik gemist had!! (Al die 15 jaar).

Je weet niet wat je mist, tot dat je het een keer gevoeld hebt

De sprong was zoveel logischer met een springzadel, wat kon ik fijn mee naar voren gaan, ik werd totaal niet belemmerd door de kniewrongen, het gaf juist een prima steun. Na drie rondjes springen op een springzadel ben ik helemaal overstag. Je hebt een hele natuurlijke vrijheid boven de sprong, voldoende steun maar ook voldoende beweeglijkheid om de bewegingen te volgen en op te vangen.
Had ik dat maar eerder geweten!

 

Je weet niet wat je mist als je het nooit geprobeerd hebt.

Na 15 jaar op een dressuurzadel te hebben gezeten, ben ik erg blij dat ik nu ook een springzadel geprobeerd heb. Echter, ga ik wel twijfelen aan mijn dressuurzadel.

Je weet niet wat je mist als….
Ik dacht dat mijn dressuurzadel het meest perfecte zadel van de hele wereld was. Nu ik vorige week woensdag gesprongen heb en de vrijdag erna weer in mijn dressuurzadel zat, dacht ik: DIT ZIT VOOR GEEN METER!
Meer dan ik zou willen, word ik gedwongen in mijn dressuurzadel. Dat is wel even flink balen.
Ik ga er eerst maar eens een paar weken over nadenken en nog een paar keer afwisselen, voordat ik mij er echt druk om ga maken.

Je weet niet wat je mist als…

Conclusie, soms is het heel fijn om niet te weten wat je mist zoals de twijfels bij mijn dressuurzadel…
En soms is het heel fijn om wel te weten wat je mist zoals bij mijn springzadel.

Ik ben benieuwd of jullie ook wel eens op deze manier aan het stoeien zijn geweest met zadels of andere dingen, en hoe degene die meerdere malen per week met verschillende zadels rijden dit ervaren.
Laat je het even weten?

 

No Comments

Post A Comment